co kocham, a co lubię.

Mam w sobie wrażliwość, która przeplata się z brakiem uczuć. Mam w sobie współczucie, które jest moją wyspą kompetentności. Jestem wulkanem operatywności, nieustępliwości oraz wielkiej cierpliwości. Jestem mistrzynią w przekraczaniu ludzkich granic przyzwoitości. Kocham ironię i jej konsekwencje. Kiedyś bałam się samotności, a dziś to mój najlepszy przyjaciel. Znów kilka wątków wyciętych z mojego życiorysu rozmywa się niczym makijaż na deszczu. Deszcz też lubię. Lubię jego swobodę, wolność i delikatność. Pragnę bezpieczeństwa jednocześnie zwiększając swoje paranoje. Frustracyjnie pragnę szczęścia, wybiegam myślami w przyszłość, tworząc historie nieprawdziwe. Produkuję iluzje, które są moim łupem dla spokoju. Rozsądek przekupuję marzeniami, a serce złudzeniami. Po krótkiej satysfakcji dochodzi do mnie fakt, że jednak serce nie bierze łapówek. Wtedy pozostaje tylko ta cholerna pustka z tym przeogromnym bólem, który kruszy każdy kawałek serca na miliony okruszków. Najbezpieczniej byłoby odejść i zapomnieć. Chwilami wyobrażam sobie, że znajduję w głębi siebie siłę, która sprawia, że mam ochotę przystanąć, usiąść i powyciągać wszystkie drzazgi ze swego serca. Szukam swego miejsca w świecie. W takich chwilach nie boję się bólu, nie boję się zmęczenia, ani ciężkiej pracy. Boję się, że utracę wspomnienia..

/żyję, by żyć.